Maak je los van woede, met oefening

 

Hoe maak je je los van woede en wraakgevoelens en de daders in kwestie? Hoe kun je je woede omzetten in een positieve kracht?
Op internet vond ik onderstaande oefening. Als je die met aandacht doet, voel je meteen effect.

Je zult veel woede in je hebben wanneer je langdurig onderworpen bent geweest aan de behandelingen van een pester,
zoals beschamingen, beschimpingen, vernederingen, verdachtmakingen, verraad, ontkenning, isolering, beschadiging van je reputatie en belemmering van positieve relaties met jouw collega’s, familieleden en (potentiële) vrienden.

Wanneer je doelwit bent geweest van een seriepester dan is de kans erg groot dat jouw kwelgeest er mee weg is gekomen en jij met de brokken zit: Je bent ongewild jouw baan kwijt, of vervreemd van je vriendengroep of van dierbare familieleden, je bent vals beschuldigd (jij bent de herrieschopper), je wordt intens gekweld door het besef van het Enorme Bedrog van de pester die zich voordeed als iemand anders: een ‘liefhebbend’ gezinslid, een ‘toegewijde’ collega, een begripvolle ‘vriend’, een leidinggevende die jij serieus nam.
Je draagt door zo’n ervaring veel littekens bij je die regelmatig pijn veroorzaken. Die littekens zijn onzichtbaar, het gedrag wat daaruit voortkomt echter niet.

De effecten die het pesten op jou had, worden verkeerd geïnterpreteerd: Jij bent labiel, zwak, nerveus, opvliegend, onzeker, te meegaand, te boos, etc. Jouw omgeving zal er vol onbegrip naar kijken. Er is een misdaad gepleegd, het bewijs daarvan ben jij en dat wordt niet erkend want niet herkend.

Als je ontdekt hoe de vork in de steel heeft gezeten, en alles op zijn plek valt, kan jouw woede zich ineens in zijn volle omvang openbaren. Je krijgt inzicht over wat je feitelijk is aangedaan: dat iemand bewust op jouw vernietiging uit was, dat je jaren bedrogen bent, dat iemand uit haat en afgunst jouw geest, jouw carrière heeft gesaboteerd. Je moet misschien constateren dat diegene daarin een heel eind is gekomen.

In situaties waar mensen iets onvergeeflijks is aangedaan én de dader niet wordt aangesproken of ‘veroordeeld’, kunnen slachtoffers met overweldigende wraakgevoelens worstelen. Wraak lucht zelden op. Wraak is in feite zelfdestructief. Wraaklust houdt je gevangen in de duistere kelder van jouw belager. Wraaklust houdt je actief bezig met het spel dat jouw pester met je speelt. Jouw energie stop je nog steeds in de oorlog die jou is verklaard en waar jij niet om had gevraagd. Wanneer de daden van de pestkop onafgebroken in jouw gedachten zijn, houdt de pestkop destructieve invloed op jouw geest. Jij lijdt nog steeds.

Het gevolg is dat jij niet aan constructieve zaken toe komt: aan zelfrealisatie, zingeving, ontdekken van je ware zelf, genieten van jouw leven.
Je bent bezig met haat en woede, i.pv. met liefde en zelfontplooiing. Dat was exact het doel van de pestkop. Wraak leidt je af van je prachtige zelf waar je pestkop zo jaloers op was! Bedenk dat jij, wanneer je je wraaklust bevredigd, het spiegelbeeld bent geworden van jouw pestkop: ‘mission accomplished’!

Hoe maak je je los van woede en wraakgevoelens en de misdadigers in kwestie? Hoe kun je je woede omzetten in een positieve kracht?
Op internet vond ik onderstaande prachtige oefening. Als je die met aandacht doet, voel je meteen effect. Het heeft mij enorm geholpen en daarom geef ik de oefening graag door:

Een oefening: in 7 stappen vrede krijgen met iets wat je woedend maakt.

1.
Definieer met welke persoon of situatie je geen vrede hebt. 
Doe dit in gedachten, of schrijf het op.

2.
Zoek een plek waar je niet gestoord wordt. Concentreer je op je ademhaling tot deze rustig en diep is. 
Focus nu op jezelf. Voel hoe de frustrerende situatie/persoon doorwerkt in jou. Het gaat om jou en om nú. De rest doet er op dit moment niet toe.

3.
Focus op je woede, de gevoelens in jezelf. Houd niets tegen, 
laat al je razernij, wraaklust, frustratie, ergernis, ‘plannen’ maar komen en voel het. Gedachten aan iemand op wie die gevoelens gericht zijn zullen ook boven komen. Laat het gebeuren.

4.
Focus nu alleen nog maar op de gevoelens zelf, niet meer op 
de veroorzaker. Wanneer je alleen op het gevoel zelf focust, dan word je de energie ervan bewust: de kracht in de woede, het geduld en de vasthoudendheid in de wraaklust.

5.
Focus alleen nog op de kracht in het gevoel. Voel de kracht. 
Jouw kracht.

6.
Eigen je die pure kracht toe. Jouw kracht. Je kunt er mooie 
dingen mee doen.

7.
Voel na. Geniet van de kracht. Als het nu al lukt, bedank de 
ander voor de kracht die het in je opgeroepen heeft. 🙂

Wanneer je woedend bent op een ander of een situatie, dan ‘lek’ je kracht. In feite geef je jouw kracht weg aan je belager!  Als je deze oefening vaker doet, gaan de stappen steeds sneller. Je kunt steeds sneller je focus daar plaatsen waar die moet zijn: op jouw eigen krácht!

‘De beste wraak is succes’  internet

Bron oefening, met onze dank: //andereboeg-bewustzijnstrainingen.nl/in-7-stappen-loslaten-frustrerende-personen-of-situaties/

Artikel en afbeelding: copyright © Flourishh 2014

4 gedachten over “Maak je los van woede, met oefening”

  1. Bedankt dit beschrijft precies waar ik zit. Ik brak vorig jaar met mijn familie. De breuk is jong maar ik kijk al met meer afstand naar de familie. Ik heb nu spijt dat ik niet eerder heb gebroken. Het pesten deed pijn en het breken deed ook pijn. Maar het deed me nog veel meer pijn om me te realiseren in wat voor club ik eigenlijk zat. Daardoor bleef ik zolang zitten waar ik zat. Ik voel nu vaak woede over de slinksheid en pesterijen die ik thuis verdroeg. Het was een slangenkuil. Het verraad komt van je naaste verwanten dat is zo schokkend. Dat wil je dus niet onder ogen zien. Boosheid vond ik altijd een moeilijk gevoel en gevoelens uiten was bij ons ook een heet hangijzer, maar er is nu geen ontkomen aan. Ik lig soms te vloeken in bed. De woede is groot en zit me elke dag in de weg dus ik zoek dingen die me helpen bij het verwerken. Ik maakte bijv. een boksbal om tegen te meppen (canvas badtas vol met zand) dat helpt. Ik word er warm van en ik voel me steviger/rustiger na het rossen. (Trappen werkt misschien beter door een betere aarding? dat wil ik ook proberen.) Het helpt om kracht in je lijf te voelen en je te realiseren dat je een hoop kan uitrichten, niet met je hoeft laten sollen. Meppen is ook destructief en je zit je af te reageren, dus niet ideaal. De oefening hierboven is anders en lijkt creatiever, de transformatie van de pijn naar kracht is denk ik mooier als het lukt. Ben benieuwd ik ga het vandaag proberen. Weten en ervaren dat je sterk mag zijn is nieuw en pure winst wat mij betreft, ik ben grootgebracht als boterletter en liep altijd op eieren (om het huiselijk te houden) die aangeleerde benauwenis wil ik kwijt. Bedankt voor de tip.

    1. Beste Gerard,
      Graag gedaan, en bedankt voor jouw reactie. Er zijn natuurlijk meer wegen die naar Rome leiden. Misschien werkt de ene keer het afreageren, de andere keer de introspectie. Het is een proces en het heeft tijd nodig. Begrijpelijk dat de woede groot is. Het bedrog, wat o.i. het pesten (binnen families) is, is ook groot. Op den duur zul je het proces gaan waarderen en zelfs genieten van het feit dat er beweging in is gekomen en de schellen van je ogen zijn gevallen. Succes met deze oefening!

  2. De innerlijke woede herken ik in mezelf. Net of er een gas in je zit dat eruit moet maar er is geen ventiel. Bij mij is het in mijn levensloop ontstaan na manipulatie door overambitieuze vader( die ook niet te vertrouwen bleek want ging vreemd bij het leven), regelmatig gepest op school, later gewoon gaan werken en zelfs carrière maar met het hele team enorm belazerd door een in aanvang goede leidinggevende, die eerst juist een soort pseudo ouder voor me was maar ik er toen zelf samen met het team uit heb moeten werken. ( ze was een soort secte aan het oprichten op het werk in het geheim, met spiritisme enzo). Na de logische psychose na al die spanningsopbouw in psychiatrie terechtgekomen waar ze vooral aan de slag gingen met strenge bejegening en medicatie ( ik was blijkbaar zelf het volledige probleem en ik had tot dan toe niks goed gedaan in mijn leven). Het is me mbv mijn overlevingskracht, gezond verstand en steun van vriendin, hond, en veel sporten gelukt mijn leven, inclusief ander werk, weer op te bouwen, verschillende doelen te halen en de dingen te doen die ik graag doe. En de vernielende medicatie eruit te krijgen. So far so good. Maar ook niet. Want dat zijn alle dingen om de kern heen die nodig waren om weer wat op te bouwen. Diep van binnen voel ik me ernstig beschadigt. En ik heb heus niet alles goed gedaan dus veel woede richt zich ook op mezelf. Dat ventiel moet af en toe open om te herstellen maar dit mag nooit ten koste gaan van mijn omgeving, de meeste mensen die ik nu ken zijn vriendelijk, de spanning is er echter altijd van binnen. In de psychiatrie ga ik geen oplossingen meer zoeken want daar maken ze je al snel nog zieker door de eenzijdige benadering en het niet kunnen begrijpen van waar je mee zit maar er wel over oordelen en schijnoplossingen aanbieden zoals medicatie. Ik neem in de hand wat ik kan, ben gezegend met een hoog iq en een sterk lichaam, wat ik met sport e.d gezond houdt en soms wat spanning kwijtraak en omdat ik verbaal vrij behendig ben weet ik buiten nieuwe conflicten en sociale spanningen te blijven maar de oude lading en ook de minderwaardigheid en zelfverwijten raak ik niet kwijt hoeveel zelfbevestiging ik ook op mezelf probeer los te laten, heb alle zelfhulp en gangbare psychologieboekjes wel gelezen. Soms als liefde nog wat doordringt van mensen of mijn hond helpt dat wel. Maar de strijdmodus is daarnaast onverminderd intern actief. Het lukt me dan gelukkig wel die in actie om te zetten, bv sportieve prestaties en vergroten zelfstandigheid maar het lijkt alsof de al geschiede schade daaronder toch niet meer ongedaan te maken is, en ik merk dat haat en wraakgevoelens steeds wel weer opspelen, gericht op de aspecten en personen waardoor ik me beschadigt voel, vooral psychiatrie omdat dat toen juist het’ redmiddel’ had moeten zijn maar er vooral weer’ hardliners’ bijkwamen om me te straffen ipv te steunen. Ik ga door met mijnhaalbare doelen behalen maar diep van binnen weet ik dat ik begonnen ben als een zacht gevoelig kind waar weinig meer van heel is behalve een diep verstopt verdriet, maar ik ga maar gewoon door met het leven zoals het nu is, ik heb het niet slecht, want wat moet je anders? Ongedaan maken wat was kan toch niet meer. En ik kan wel bezig blijven met steeds weer allerlei vormen van therapie( steeds weer oude wijn in nieuwe zakken). Vooral probeer ik anderen niet te schaden en normaal te doen, op die manier krijg ik ook best veel positieve feedback terug, maar veel mensen merken toch iets aan me. En ik merk dat zij dat merken,die spanning. En ook dat maakt onzeker naast de onvermijdelijke stigma’s die je te verduren krijgt als (ex) psychiatrische patient. Stigmatisering voelt ook als een vorm van chronisch gepest worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *